بر نجد شد و طواف می کرد

نی لعبت تو، ز بخت بد روز

بر بویی گلی که بود یارش

دامن نگرفت هیچ خارش

با خاطر خود مصاف می کرد

سوزان غزلی که دل کند ریش

می خواند به حسب حالت خویش