چون غم زدگان به درد می بود

زین گونه نگاشت روی دیبا:

کان زهره شب نشین بی خواب

چون در غم دوست ماند بی تاب

با ناله و آه سرد می بود

هر گریه که کرد موج خون ریخت

هر دم که زد آتشی برون ریخت