با ناله و آه سرد می بود

کان زهره شب نشین بی خواب

چون در غم دوست ماند بی تاب

چون غم زدگان به درد می بود

هر گریه که کرد موج خون ریخت

هر دم که زد آتشی برون ریخت

با سایه ، غم دراز می گفت