هر دم که زد آتشی برون ریخت

چون غم زدگان به درد می بود

با ناله و آه سرد می بود

هر گریه که کرد موج خون ریخت

با سایه ، غم دراز می گفت

در پیش خیال راز می گفت

هر چوب ز حجرهای دردش