هر گریه که کرد موج خون ریخت

چون در غم دوست ماند بی تاب

چون غم زدگان به درد می بود

با ناله و آه سرد می بود

هر دم که زد آتشی برون ریخت

با سایه ، غم دراز می گفت

در پیش خیال راز می گفت