چون جان، به دریچه تن آیی

با گرمی خونم آر در بر

پیوند، به خون گرم بهتر

ور دل نشود که بر من آیی

گیری کم دوست چون گرانان

جان، دوسترت بود ز جانان

از مردمی تو بر نگردم