از مردمی تو بر نگردم

چون جان، به دریچه تن آیی

گیری کم دوست چون گرانان

جان، دوسترت بود ز جانان

زان روی که بی وفاست مردم

هر کس پی زندگان گزیند

کس روی گذشتگان نبیند