جان، دوسترت بود ز جانان

ور دل نشود که بر من آیی

چون جان، به دریچه تن آیی

گیری کم دوست چون گرانان

از مردمی تو بر نگردم

زان روی که بی وفاست مردم

هر کس پی زندگان گزیند