گیری کم دوست چون گرانان

پیوند، به خون گرم بهتر

ور دل نشود که بر من آیی

چون جان، به دریچه تن آیی

جان، دوسترت بود ز جانان

از مردمی تو بر نگردم

زان روی که بی وفاست مردم