عمریست که جان تو به غم بود

گردم به سرت چو گرد بادی

لیکن تو نه آن کسی که بی دوست

هم خانه جان شوی، به یک پوست

در جستن همره عدم بود

بشتاب که سوی آن خرابی

همراه دگر، چو من، نیابی