که آن آواره از کوی بتان آواره تر بادا

رخت تازه است و بهر مردن خود تازه تر خواهم

دلت خاره ست و بهر کشتن من خاره تر بادا

گرای زاهد دعای خیر میگویی مرا این گو

همه گویند کز خون خواریش خلقی بجان آمد

من این گویم که بهرجان من خون خواره تر بادا

دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد