مردنم را شربتی و آتشم را روغنی است

چشمم ار بی تو جهان بیند بگیرش عیب ازانک

خیره بی دیده آلوده تر دامنی است

ساقیا گر می خورم بی تو نگویی کان می است

اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق

ای بسا مرد خدا کو کمتر از هندو زنی است

عندلیبان را غذای روح باشد بوی گل