چون مایه آتش که ز خارا نتوان شست

دریا ز پی بخت بد از دیده چه ریزم

چون بخت بد خویش به دریا نتوان شست

عشق از دل ماکم نتوان کرد که ذاتی است

از دردی خم شوی مصلای من مست

کز آب دگر کهنه مارا نتوان شست