عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنی

برحال پریشان پریشان شده ای چند

اصحاب هوس چاشنی عشق چه دانند؟

لذت ندهد تشنه می را شکر و قند

جهل است خردمندی و دیوانه خردمند

تا جان بود از مهر رخش بر نکنم دل

گر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند