جانم به فدات آن دم کز بعد دو سه بوسه

بردیده اگر جانا سروی چو تو ننشانم

خود را به سر کویت بدنام ابد کردم

ازهر چه جز این کردم از کرده پشیمانم

گویم که یکی دیگر گویی تو که نتوانم

گر با تو غمی گویم در خواب کنی خود را

این درد دل است آخر افسانه نمی خوانم