گر با تو غمی گویم در خواب کنی خود را

ازهر چه جز این کردم از کرده پشیمانم

جانم به فدات آن دم کز بعد دو سه بوسه

گویم که یکی دیگر گویی تو که نتوانم

این درد دل است آخر افسانه نمی خوانم

چاک دلم ای محرم چون دوخت نمی دانی

ضایع چه کنی رشته درچاک گریبانم