چاک دلم ای محرم چون دوخت نمی دانی

گویم که یکی دیگر گویی تو که نتوانم

گر با تو غمی گویم در خواب کنی خود را

این درد دل است آخر افسانه نمی خوانم

ضایع چه کنی رشته درچاک گریبانم

عشق بت و بیم جان این نقد به کف تا کی

خسرو به غزل بر گو تا دست برافشانم