این درد دل است آخر افسانه نمی خوانم

جانم به فدات آن دم کز بعد دو سه بوسه

گویم که یکی دیگر گویی تو که نتوانم

گر با تو غمی گویم در خواب کنی خود را

چاک دلم ای محرم چون دوخت نمی دانی

ضایع چه کنی رشته درچاک گریبانم

عشق بت و بیم جان این نقد به کف تا کی