در زیر پی از بهر کفت راهگذاری

ای مرحکما را ز یسار تو یمینی

وی مر شعرا را ز یمنین تو یساری

بر اسب امید آمده مجدود سنایی

زیرا که ز بی پیرهنی از قبل شرم

در خانه چو خفاش بدو مانده بشاری

از بهر چه گویند فضولان به یکی کنج