وی مر شعرا را ز یمنین تو یساری

چون لعل فسرده شود آب همه دریا

گر تاب دهد آتش عزم تو شراری

ای مرحکما را ز یسار تو یمینی

بر اسب امید آمده مجدود سنایی

در زیر پی از بهر کفت راهگذاری

زیرا که ز بی پیرهنی از قبل شرم