بر اسب امید آمده مجدود سنایی

گر تاب دهد آتش عزم تو شراری

ای مرحکما را ز یسار تو یمینی

وی مر شعرا را ز یمنین تو یساری

در زیر پی از بهر کفت راهگذاری

زیرا که ز بی پیرهنی از قبل شرم

در خانه چو خفاش بدو مانده بشاری