چو از غمز او کرد آمن دلت را

ز مشتی لت انبان آبی و نانی

تو روی نشاط دل آنگاه بینی

که از مرگ رویت شود زعفرانی

کند مهربانی پس از بی زبانی

نخستت کند بی زبان کادمی را

بود بی زیانی پس از بی زبانی