نهاد اندران دژ دری آهنین

ز شهر کجاران سوی کوه شد

یکی دژ بکرد از بر تیغ کوه

شد آن شهر با او همه همگروه

هم آرامگه بود هم جای کین

یکی چشمه ای بود بر کوهسار

ز تخت اندرآمد میان حصار