ز تخت اندرآمد میان حصار

نهاد اندران دژ دری آهنین

هم آرامگه بود هم جای کین

یکی چشمه ای بود بر کوهسار

یکی باره ای کرد گرداندرش

که بینا به دیده ندیدی سرش

چو آن کرم را گشت صندوق تنگ