یکی چشمه ای بود بر کوهسار

شد آن شهر با او همه همگروه

نهاد اندران دژ دری آهنین

هم آرامگه بود هم جای کین

ز تخت اندرآمد میان حصار

یکی باره ای کرد گرداندرش

که بینا به دیده ندیدی سرش