بدان قرابه آویخته همی مانم

سپهر درنکشد خط خط امانش را

پس از چه بود که در من کمان کشید فلک

نرفته هیچ خدنگی خطا کمانش را

که در گلو ببرد موش ریسمانش را

اگر به غصه خصمان فرو شود دل من

روا بود که نکاهد محل روانش را