که خوی تب ز تاب می چکدش

به لسانش نگر که چون بلسان

روغن دیر یاب می چکدش

خور ز رشک کفش به تب لرزه است

شب رخ چرخ پر خوی است مگر

که آن خوی از افتاب می چکدش

گفت مدحی مرا که از هر حرف