که آن خوی از افتاب می چکدش

خور ز رشک کفش به تب لرزه است

که خوی تب ز تاب می چکدش

شب رخ چرخ پر خوی است مگر

گفت مدحی مرا که از هر حرف

همه در خوشاب می چکدش

موکب ابر چون به شوره رسد