گفت مدحی مرا که از هر حرف

که خوی تب ز تاب می چکدش

شب رخ چرخ پر خوی است مگر

که آن خوی از افتاب می چکدش

همه در خوشاب می چکدش

موکب ابر چون به شوره رسد

قطرها بر سراب می چکدش