نان جوین خورد از آن و اکمه زین

سردار اهل فضلم و بندار نظم و نثر

آرد سجود من سر بندار ری نشین

بندار چون ز ری سوی تبریز می رسد

من کامدم ز خطه تبریز سوی ری

از خوشه سپهر خورم نان گندمین

چونان که جو ز گندم دور است از قیاس