من کامدم ز خطه تبریز سوی ری

آرد سجود من سر بندار ری نشین

بندار چون ز ری سوی تبریز می رسد

نان جوین خورد از آن و اکمه زین

از خوشه سپهر خورم نان گندمین

چونان که جو ز گندم دور است از قیاس

شعرش به شعر من به قیاس است هم چنین