از خوشه سپهر خورم نان گندمین

بندار چون ز ری سوی تبریز می رسد

نان جوین خورد از آن و اکمه زین

من کامدم ز خطه تبریز سوی ری

چونان که جو ز گندم دور است از قیاس

شعرش به شعر من به قیاس است هم چنین

با بان آهوان که گزیند پلنگ مشک