بیم آنست که آبم ببرد بی نانی

نگذرد روزی بر دولت ایشان به مثل

که نه بر مهره گردن بودش پیشانی

در چنین دولت و من یکتن قانع به کفاف

نظم و نثری که مرا هست در این ملک مگیر

که از آن روی به صد عاطفتم ارزانی

ملک مصر چه باید که ز اهل کنعان