نگذرد روزی بر دولت ایشان به مثل

بی دریغا نبرد آرزوی ویرانی

مرحبا بسطت جاهی که درو منقطع اند

مسرع سایه و خورشید ز بی پایانی

که نه بر مهره گردن بودش پیشانی

در چنین دولت و من یکتن قانع به کفاف

بیم آنست که آبم ببرد بی نانی