که نه بر مهره گردن بودش پیشانی

مرحبا بسطت جاهی که درو منقطع اند

مسرع سایه و خورشید ز بی پایانی

نگذرد روزی بر دولت ایشان به مثل

در چنین دولت و من یکتن قانع به کفاف

بیم آنست که آبم ببرد بی نانی

نظم و نثری که مرا هست در این ملک مگیر