گل رخی کز عصمت او پاک دامانم توئی

گرچه نمناکست زان یک دانه گوهر دیده ام

قلزم انگیز از دو چشم گوهر افشانم توئی

گرچه می آلایم از دیدار او دامان چشم

گرچه جای دیگرم در بندگی چون محتشم

آن که او را پادشاه خویش میدانم توئی