گرچه جای دیگرم در بندگی چون محتشم

قلزم انگیز از دو چشم گوهر افشانم توئی

گرچه می آلایم از دیدار او دامان چشم

گل رخی کز عصمت او پاک دامانم توئی

آن که او را پادشاه خویش میدانم توئی