گرچه می آلایم از دیدار او دامان چشم

غلغل افکن در جهان از آه و افغانم توئی

گرچه نمناکست زان یک دانه گوهر دیده ام

قلزم انگیز از دو چشم گوهر افشانم توئی

گل رخی کز عصمت او پاک دامانم توئی

گرچه جای دیگرم در بندگی چون محتشم

آن که او را پادشاه خویش میدانم توئی