چو باد از خرمن دونان ربودن خوشه ای تا چند

دعای صبحدم دیدی که چون آمد به کار آخر

مراد دنیی و عقبی به من بخشید روزی بخش

به گوشم قول جنگ اول به دستم زلف یار آخر

ز همت توشه ای بردار و خود تخمی بکار آخر

نگارستان چین دانم نخواهد شد سرایت لیک

به نوک کلک رنگ آمیز نقشی می نگار آخر