ز همت توشه ای بردار و خود تخمی بکار آخر

مراد دنیی و عقبی به من بخشید روزی بخش

به گوشم قول جنگ اول به دستم زلف یار آخر

چو باد از خرمن دونان ربودن خوشه ای تا چند

نگارستان چین دانم نخواهد شد سرایت لیک

به نوک کلک رنگ آمیز نقشی می نگار آخر

دلا در ملک شبخیزی گر از اندوه نگریزی