به نوک کلک رنگ آمیز نقشی می نگار آخر

چو باد از خرمن دونان ربودن خوشه ای تا چند

ز همت توشه ای بردار و خود تخمی بکار آخر

نگارستان چین دانم نخواهد شد سرایت لیک

دلا در ملک شبخیزی گر از اندوه نگریزی

دم صبحت بشارتها بیارد زآن دیار آخر

بتی چون ماه زانو زد میی چون لعل پیش آورد