که تا شد از وصال دوست آگاه

تو درجانی همیشه حاضر ای دوست

توئی مغز و منم اینجایگه پوست

دل عطار پر خون شد درین راه

کنون چون در یقینم راه دادی

مرا اینجا دلی آگاه دادی

بجز وصفت نخواهم کرد ای جان