دلم خون گشت در دریای امید

در اینجا با تو من همسایه باشم

نه، آخر سایه خود محو آری

چو نور جاودانی را تو داری

بماندم زار و ناپروای امید

بوصل خود دمی بخشایشم ده

ز دردم یک نفس آسایشم ده