چو نور جاودانی را تو داری

تو خورشیدی و من چون سایه باشم

در اینجا با تو من همسایه باشم

نه، آخر سایه خود محو آری

دلم خون گشت در دریای امید

بماندم زار و ناپروای امید

بوصل خود دمی بخشایشم ده