نه، آخر سایه خود محو آری

که گردانم دل و جان روشن از تو

تو خورشیدی و من چون سایه باشم

در اینجا با تو من همسایه باشم

چو نور جاودانی را تو داری

دلم خون گشت در دریای امید

بماندم زار و ناپروای امید