بماندم زار و ناپروای امید

نه، آخر سایه خود محو آری

چو نور جاودانی را تو داری

دلم خون گشت در دریای امید

بوصل خود دمی بخشایشم ده

ز دردم یک نفس آسایشم ده

تو امید منی درگاه و بیگاه