بوصل خود دمی بخشایشم ده

چو نور جاودانی را تو داری

دلم خون گشت در دریای امید

بماندم زار و ناپروای امید

ز دردم یک نفس آسایشم ده

تو امید منی درگاه و بیگاه

کنون از کردها استغفرالله