بمعجز کرد ماه آسمان شق

ازان بر سر نهادش تاج از ذات

دمادم کشف اسرارش عیان بود

برون از کون جایش لامکان بود

نمود از ذات بیچون سر مطلق

گهی در دست بد سنگش سخن گو

گهی زنهار از وی خواست آهو