تو معذوری که فرزندت نبودست

چو خاک افشاند بسیار و فغان کرد

دلی پر درد سر بر آسمان کرد

چنین گفت ای که پیوندت نبودست

فراغت داری از درد من آنگه

که هستی از پس پرده منزه

گر استغفار بی پایان ندیدی