زهر سوئی بسی می دادش آواز

ریاضتها بجای آورد بسیار

مگر بوالقاسم همدانی از راه

درآمد گرد آن می گشت ناگاه

نیامد هیچ رهبان پیش او باز

علی الجمله ز بس فریاد کو کرد

ز بالا مرد رهبان سر فرو کرد